#import "../PageTemplate.typ": *

= เกณฑ์วิธีขนส่งข้อความหลายมิติแบบมั่นคง (Hypertext Transfer Protocol Secure; HTTPS)

#i เกณฑ์วิธีขนส่งข้อความหลายมิติแบบมั่นคง (Hypertext Transfer Protocol Secure; HTTPS) คือส่วนต่อขยายของโปรโตคอลเกณฑ์วิธีขนส่งข้อความหลายมิติ (Hypertext Transfer Protocol; HTTP) ซึ่งใช้การเข้ารหัสเพื่อการสื่อสารที่ปลอดภัยผ่านเครือข่ายคอมพิวเตอร์ และถูกใช้อย่างแพร่หลายบนอินเทอร์เน็ต โดยโปรโตคอลเครือข่าย HTTPS จะถูกเข้ารหัสด้วยเกณฑ์วิธีความมั่นคงของชั้นขนส่ง (Transport Layer Security; TLS) หรือก่อนหน้านี้คือเกณฑ์วิธีชั้นซ็อกเก็ตปลอดภัย (Secure Sockets Layer; SSL) ด้วยเหตุนั้น โปรโตคอลนี้สามารถเรียกด้วยชื่อ HTTP over TLS หรือ HTTP over SSL ได้เช่นกัน

#i แรงจูงใจหลักของ HTTPS คือการยืนยันตัวตนของเว็บไซต์ที่เข้าถึง และการปกป้องความเป็นส่วนตัวและความสมบูรณ์ของข้อมูลที่แลกเปลี่ยนระหว่างการรับส่งข้อมูล HTTPS ป้องกันการโจมตีแบบ man-in-the-middle และการเข้ารหัสบล็อกไซเฟอร์แบบสองทิศทางในการสื่อสารระหว่างไคลเอนต์และเซิร์ฟเวอร์ ช่วยป้องกันการสื่อสารจากการดักฟังและการปลอมแปลง ประเด็นการพิสูจน์ตัวตนของ HTTPS จำเป็นต้องมีบุคคลที่สามที่เชื่อถือได้ลงนามในใบรับรองดิจิทัลฝั่งเซิร์ฟเวอร์ เดิมทีการดำเนินการนี้มีค่าใช้จ่ายสูง ซึ่งหมายความว่าการเชื่อมต่อ HTTPS ที่ผ่านการรับรองความถูกต้องอย่างสมบูรณ์มักจะพบได้เฉพาะในบริการธุรกรรมการชำระเงินที่ปลอดภัยและระบบสารสนเทศขององค์กรที่ปลอดภัยอื่นๆ บนเวิลด์ไวด์เว็บเท่านั้น ในปี 2016 แคมเปญโดยมูลนิธิพรมแดนอิเล็กทรอนิกส์ (Electronic Frontier Foundation; EFF) ด้วยการสนับสนุนจากนักพัฒนาเว็บเบราว์เซอร์ ทำให้โปรโตคอลนี้แพร่หลายมากขึ้น นับตั้งแต่ปี 2018 เป็นต้นมา HTTPS ถูกใช้โดยผู้ใช้เว็บบ่อยกว่า HTTP ดั้งเดิมที่ไม่ปลอดภัย โดยส่วนใหญ่เพื่อปกป้องความถูกต้องของหน้าเว็บบนเว็บไซต์ทุกประเภท รักษาความปลอดภัยบัญชี และรักษาความเป็นส่วนตัวของการสื่อสาร การระบุตัวตน และการท่องเว็บของผู้ใช้

== โดยรวม

#i รูปแบบ Uniform Resource Identifier (URI) ของ HTTPS มีรูปแบบการใช้งานที่เหมือนกันกับรูปแบบ HTTP อย่างไรก็ตาม HTTPS จะส่งสัญญาณให้เบราว์เซอร์ใช้ชั้นการเข้ารหัสเพิ่มเติมของ SSL/TLS เพื่อปกป้องการรับส่งข้อมูลซึ่ง SSL/TLS เหมาะอย่างยิ่งสำหรับ HTTP เนื่องจากสามารถให้การป้องกันได้แม้ว่าจะมีการตรวจสอบความถูกต้องเพียงด้านเดียวของการสื่อสาร ในกรณีนี้คือธุรกรรม HTTP บนอินเทอร์เน็ต ซึ่งโดยทั่วไปมีเพียงเซิร์ฟเวอร์เท่านั้นที่ได้รับการรับรองความถูกต้อง (โดยไคลเอนต์ตรวจสอบใบรับรองของเซิร์ฟเวอร์)

#i HTTPS สร้างช่องทางที่ปลอดภัยบนเครือข่ายที่ไม่ปลอดภัย วิธีนี้ช่วยให้มั่นใจได้ถึงการป้องกันที่เหมาะสมจากผู้ดักฟังและการโจมตีแบบ man-in-the-middle โดยมีเงื่อนไขว่ามีการใช้ชุดการเข้ารหัสที่เหมาะสม และใบรับรองเซิร์ฟเวอร์ได้รับการตรวจสอบและเชื่อถือได้

#i เนื่องจาก HTTPS เชื่อมโยง HTTP ทั้งหมดเข้ากับ TLS โดยตรงจึงสามารถเข้ารหัสโปรโตคอล HTTP พื้นฐานทั้งหมดได้ ซึ่งรวมถึง URL ของคำขอ พารามิเตอร์การค้นหา ส่วนหัว และคุกกี้ (ซึ่งมักจะมีข้อมูลระบุตัวตนของผู้ใช้) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากที่อยู่เว็บไซต์และหมายเลขพอร์ตเป็นส่วนหนึ่งของโปรโตคอล TCP/IP พื้นฐาน HTTPS จึงไม่สามารถปกป้องการเปิดเผยข้อมูลเหล่านี้ได้ ในทางปฏิบัติ หมายความว่าแม้แต่บนเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่กำหนดค่าอย่างถูกต้อง ผู้ดักฟังก็สามารถอนุมานที่อยู่ IP และหมายเลขพอร์ตของเว็บเซิร์ฟเวอร์ และบางครั้งอาจรวมถึงชื่อโดเมน (เช่น www.example.org แต่ไม่สามารถอนุมานส่วนที่เหลือของ URL) ที่ผู้ใช้กำลังสื่อสารด้วย รวมถึงปริมาณข้อมูลที่ถ่ายโอนและระยะเวลาของการสื่อสาร แต่อย่างไรก็ตามไม่รวมถึงเนื้อหาของการสื่อสาร

#i เว็บเบราว์เซอร์รู้วิธีเชื่อถือเว็บไซต์ HTTPS โดยอ้างอิงจากผู้ให้บริการออกใบรับรอง (Certificate Authority) ที่ติดตั้งไว้ล่วงหน้าในซอฟต์แวร์ ผู้สร้างเว็บเบราว์เซอร์จึงไว้วางใจผู้ให้บริการออกใบรับรองในการออกใบรับรองที่ถูกต้อง ดังนั้น ผู้ใช้ควรเชื่อถือการเชื่อมต่อ HTTPS ไปยังเว็บไซต์ก็ต่อเมื่อเป็นไปตามเงื่อนไขทั้งหมดต่อไปนี้:

- ผู้ใช้เชื่อมั่นว่าอุปกรณ์ของตน โฮสต์เบราว์เซอร์ และวิธีการเข้าถึงเบราว์เซอร์นั้นไม่ถูกบุกรุก (กล่าวคือ ไม่มีการโจมตีซัพพลายเชน)
- ผู้ใช้เชื่อมั่นว่าซอฟต์แวร์เบราว์เซอร์ใช้งาน HTTPS ได้อย่างถูกต้องพร้อมกับผู้ให้บริการออกใบรับรองที่ติดตั้งไว้ล่วงหน้าอย่างถูกต้อง
- ผู้ใช้เชื่อมั่นว่าผู้ให้บริการออกใบรับรองจะรับรองเฉพาะเว็บไซต์ที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น (กล่าวคือ ผู้ให้บริการออกใบรับรองจะไม่ถูกบุกรุกและไม่มีการออกใบรับรองที่ผิดพลาด)
- เว็บไซต์มีใบรับรองที่ถูกต้อง ซึ่งหมายความว่าได้รับการลงนามโดยผู้ให้บริการที่เชื่อถือได้
- ใบรับรองระบุเว็บไซต์ได้อย่างถูกต้อง (เช่น เมื่อเบราว์เซอร์เข้าชม https://example.com ใบรับรองที่ได้รับนั้นถูกต้องสำหรับ example.com และไม่ใช่ของหน่วยงานอื่น)
- ผู้ใช้เชื่อมั่นว่าเลเยอร์การเข้ารหัสของโปรโตคอล (SSL/TLS) มีความปลอดภัยเพียงพอจากการดักฟัง

#i HTTPS มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเครือข่ายที่ไม่ปลอดภัยและเครือข่ายที่อาจถูกแทรกแซง เครือข่ายที่ไม่ปลอดภัย เช่น จุดเชื่อมต่อ Wi-Fi สาธารณะ ซึ่งเปิดโอกาสให้ทุกคนในเครือข่ายท้องถิ่นเดียวกันสามารถดักจับแพ็กเก็ตและค้นพบข้อมูลสำคัญที่ไม่ได้รับการป้องกันโดย HTTPS นอกจากนี้ ยังพบว่าเครือข่าย WLAN ทั้งแบบฟรีและแบบเสียเงินบางเครือข่ายได้แทรกแซงหน้าเว็บโดยการแทรกแพ็กเก็ตเพื่อแสดงโฆษณาของตนเองบนเว็บไซต์อื่น การกระทำเช่นนี้สามารถถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดได้หลายวิธี เช่น การฉีดมัลแวร์ลงในหน้าเว็บและการขโมยข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้

#i เมื่อมีข้อมูลมากขึ้นเกี่ยวกับการเฝ้าระวังมวลชนทั่วโลกและการขโมยข้อมูลส่วนบุคคลของอาชญากร การใช้ระบบรักษาความปลอดภัย HTTPS บนเว็บไซต์ทั้งหมดจึงมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่คำนึงถึงประเภทของการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตที่ใช้งาน แม้ว่าข้อมูลเมตาเกี่ยวกับหน้าเว็บแต่ละหน้าที่ผู้ใช้เข้าชมอาจไม่ถือว่ามีความละเอียดอ่อน แต่เมื่อนำมารวมกันแล้ว ข้อมูลเมตาเหล่านี้อาจเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้ใช้ได้มาก และกระทบต่อความเป็นส่วนตัวของผู้ใช้

#i การปรับใช้ HTTPS ยังอนุญาตให้ใช้ HTTP/2 และ HTTP/3 (และรุ่นก่อนหน้าอย่าง SPDY และ QUIC) ซึ่งเป็น HTTP เวอร์ชันใหม่ที่ออกแบบมาเพื่อลดเวลา ขนาด และความหน่วงในการโหลดหน้าเว็บ

#i และมีการแนะนำให้ใช้ HTTP Strict Transport Security (HSTS) ร่วมกับ HTTPS เพื่อป้องกันผู้ใช้จากการโจมตีแบบ man-in-the-middle โดยเฉพาะอย่างยิ่ง SSL stripping

== ความปลอดภัย

#i ความปลอดภัยของ HTTPS อยู่ที่ TLS พื้นฐาน ซึ่งโดยทั่วไปจะใช้คีย์สาธารณะและคีย์ส่วนตัวระยะยาวเพื่อสร้างคีย์เซสชันระยะสั้น ซึ่งจะถูกนำไปใช้ในการเข้ารหัสการไหลของข้อมูลระหว่างไคลเอนต์และเซิร์ฟเวอร์ ใบรับรอง X.509 ถูกใช้เพื่อยืนยันตัวตนของเซิร์ฟเวอร์ (และบางครั้งรวมถึงไคลเอนต์ด้วย) ด้วยเหตุนี้ ผู้ให้บริการออกใบรับรองและใบรับรองคีย์สาธารณะจึงจำเป็นต่อการตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างใบรับรองและเจ้าของ รวมถึงการสร้าง ลงนาม และดูแลความถูกต้องของใบรับรอง แม้ว่าวิธีนี้อาจมีประโยชน์มากกว่าการตรวจสอบตัวตนผ่านเครือข่ายที่เชื่อถือได้ แต่การเปิดเผยข้อมูลการเฝ้าระวังข้อมูลจำนวนมากในปี 2013 ได้ชี้ให้เห็นถึงผู้ให้บริการออกใบรับรองว่าเป็นจุดอ่อนที่อาจนำไปสู่การโจมตีแบบ man-in-the-middle คุณสมบัติที่สำคัญในบริบทนี้คือความลับแบบส่งต่อ (Forward Secrecy) ซึ่งรับประกันว่าการสื่อสารที่เข้ารหัสที่บันทึกไว้ในอดีตจะไม่สามารถดึงข้อมูลและถอดรหัสได้ หากคีย์ลับหรือรหัสผ่านระยะยาวถูกบุกรุกในอนาคต ไม่ใช่ทุกเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่จะมีระบบความลับแบบส่งต่อ

#i เพื่อให้ HTTPS มีประสิทธิภาพ เว็บไซต์จะต้องโฮสต์ผ่าน HTTPS ทั้งหมด หากเนื้อหาบางส่วนของเว็บไซต์ถูกโหลดผ่าน HTTP (เช่น สคริปต์หรือรูปภาพ) หรือหากโหลดเฉพาะหน้าที่มีข้อมูลละเอียดอ่อน เช่น หน้าเข้าสู่ระบบ ผ่าน HTTPS ขณะที่ส่วนอื่นๆ ของเว็บไซต์ผ่าน HTTP ธรรมดา ผู้ใช้จะเสี่ยงต่อการถูกโจมตีและการเฝ้าระวัง นอกจากนี้ คุกกี้บนเว็บไซต์ที่รันผ่าน HTTPS จะต้องเปิดใช้งานแอตทริบิวต์ secure ในเว็บไซต์ที่มีข้อมูลละเอียดอ่อน ผู้ใช้และเซสชันจะถูกเปิดเผยทุกครั้งที่เข้าถึงเว็บไซต์นั้นด้วย HTTP แทนที่จะเป็น HTTPS

== รายละเอียดทางเทคนิค

=== ความแตกต่างจาก HTTP

#i URL แบบ HTTPS เริ่มต้นด้วย "https://" และใช้พอร์ต 443 ตามค่าเริ่มต้น ในขณะที่ URL แบบ HTTP เริ่มต้นด้วย "http://" และใช้พอร์ต 80 ตามค่าเริ่มต้น

#i HTTP ไม่ได้เข้ารหัส จึงมีความเสี่ยงต่อการโจมตีแบบ man-in-the-middle และการดักฟังซึ่งอาจทำให้ผู้โจมตีสามารถเข้าถึงบัญชีเว็บไซต์และข้อมูลสำคัญ และแก้ไขหน้าเว็บเพื่อแทรกมัลแวร์หรือโฆษณาได้ HTTPS ได้รับการออกแบบมาให้ทนทานต่อการโจมตีประเภทนี้ และถือว่าปลอดภัย (ยกเว้นการใช้งาน HTTPS ที่ใช้ SSL เวอร์ชันที่ล้าสมัย)

=== ชั้นเครือข่าย

#i HTTP ทำงานที่เลเยอร์สูงสุดของโมเดล TCP/IP นั่นคือเลเยอร์แอปพลิเคชัน เช่นเดียวกับโปรโตคอลความปลอดภัย TLS (ซึ่งทำงานเป็นเลเยอร์ย่อยที่ต่ำกว่าของเลเยอร์เดียวกัน) ซึ่งเข้ารหัสข้อความ HTTP ก่อนส่ง และถอดรหัสเมื่อข้อความมาถึง โดยเคร่งครัดแล้ว HTTPS ไม่ใช่โปรโตคอลใหม่ที่แยกจากกัน แต่หมายถึงการใช้ HTTP ทั่วไปบนการเชื่อมต่อ SSL/TLS ที่เข้ารหัส (เป็นส่วนต่อขยายจาก HTTP อย่างที่กล่าวไปข้างต้น)

#i HTTPS เข้ารหัสเนื้อหาข้อความทั้งหมด รวมถึงส่วนหัว HTTP และข้อมูลคำขอ/การตอบกลับ ยกเว้นการโจมตีด้วยการเข้ารหัส CCA ที่อาจเกิดขึ้นตามที่อธิบายไว้ในส่วนข้อจำกัดด้านล่าง ผู้โจมตีควรจะสามารถตรวจพบการเชื่อมต่อระหว่างสองฝ่ายได้มากที่สุด รวมถึงชื่อโดเมนและที่อยู่ IP ของฝ่ายนั้นด้วย

=== การตั้งค่าเซิร์ฟเวอร์

เพื่อเตรียมเว็บเซิร์ฟเวอร์ให้ยอมรับการเชื่อมต่อ HTTPS ผู้ดูแลระบบต้องสร้างใบรับรองคีย์สาธารณะสำหรับเว็บเซิร์ฟเวอร์ ใบรับรองนี้ต้องได้รับการลงนามโดยผู้ออกใบรับรองที่เชื่อถือได้เพื่อให้เว็บเบราว์เซอร์ยอมรับโดยไม่มีการแจ้งเตือน ผู้ออกใบรับรองจะรับรองว่าผู้ถือใบรับรองคือผู้ดำเนินการของเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่นำเสนอใบรับรองนั้น โดยทั่วไปเว็บเบราว์เซอร์จะเผยแพร่รายชื่อใบรับรองการลงนามของผู้ออกใบรับรองหลักๆ เพื่อให้สามารถตรวจสอบใบรับรองที่ลงนามโดยผู้ออกใบรับรองเหล่านั้นได้

==== การขอใบรับรอง

#i มีผู้ให้บริการออกใบรับรองเชิงพาณิชย์จำนวนหนึ่งที่เสนอใบรับรอง SSL/TLS แบบชำระเงินหลายประเภท รวมถึงใบรับรองการตรวจสอบขยาย

#i Let's Encrypt เปิดตัวในเดือนเมษายน 2559 ให้บริการใบรับรอง SSL/TLS พื้นฐานแบบอัตโนมัติฟรีแก่เว็บไซต์ มูลนิธิ Electronic Frontier Foundation ระบุว่า Let's Encrypt จะทำให้การเปลี่ยนจาก HTTP เป็น HTTPS "ง่ายดายเพียงแค่ออกคำสั่งหรือคลิกปุ่ม" ปัจจุบันผู้ให้บริการเว็บโฮสต์และผู้ให้บริการคลาวด์ส่วนใหญ่ใช้ประโยชน์จาก Let's Encrypt เพื่อมอบใบรับรองฟรีให้กับลูกค้า

==== ใช้เป็นการควบคุมการเข้าถึง

#i ระบบนี้ยังสามารถใช้สำหรับการตรวจสอบสิทธิ์ไคลเอ็นต์เพื่อจำกัดการเข้าถึงเว็บเซิร์ฟเวอร์เฉพาะผู้ใช้ที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น ในการดำเนินการนี้ ผู้ดูแลระบบเว็บไซต์มักจะสร้างใบรับรองสำหรับผู้ใช้แต่ละราย ซึ่งผู้ใช้จะโหลดใบรับรองลงในเบราว์เซอร์ โดยปกติใบรับรองจะมีชื่อและที่อยู่อีเมลของผู้ใช้ที่ได้รับอนุญาต และจะถูกตรวจสอบโดยเซิร์ฟเวอร์โดยอัตโนมัติในแต่ละการเชื่อมต่อเพื่อยืนยันตัวตนของผู้ใช้ ซึ่งอาจไม่จำเป็นต้องใช้รหัสผ่านด้วยซ้ำ

==== ในกรณีที่คีย์ลับถูกบุกรุก

#i คุณสมบัติที่สำคัญในบริบทนี้คือการเข้ารหัสแบบส่งต่อที่สมบูรณ์แบบ (PFS) การมีคีย์ลับแบบอสมมาตรระยะยาวตัวใดตัวหนึ่งที่ใช้สร้างเซสชัน HTTPS ไม่น่าจะทำให้การได้มาซึ่งคีย์เซสชันระยะสั้นเพื่อถอดรหัสการสนทนาทำได้ง่ายขึ้น แม้ในภายหลังก็ตาม ในปี 2013 มีเพียงการแลกเปลี่ยนคีย์ Diffie–Hellman (DHE) และการแลกเปลี่ยนคีย์ Diffie–Hellman แบบเส้นโค้งวงรี (ECDHE) เท่านั้นที่ทราบว่ามีคุณสมบัตินี้ ในปี 2013 มีเพียง 30% ของเซสชัน Firefox, Opera และ Chromium Browser เท่านั้นที่ใช้คุณสมบัตินี้ และเกือบ 0% ของเซสชัน Safari และ Microsoft Internet Explorer ของ Apple ที่ใช้คุณสมบัตินี้ TLS 1.3 ซึ่งเผยแพร่ในเดือนสิงหาคม 2018 ได้ยกเลิกการสนับสนุนการเข้ารหัสแบบไม่มีการเข้ารหัสแบบส่งต่อ ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 เว็บเซิร์ฟเวอร์ที่สำรวจ 96.6% รองรับการรักษาความลับแบบ Forward ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง และ 52.1% จะใช้การรักษาความลับแบบ Forward กับเบราว์เซอร์ส่วนใหญ่ ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566 เว็บเซิร์ฟเวอร์ที่สำรวจ 99.6% รองรับการรักษาความลับแบบ Forward ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง และ 75.2% จะใช้การรักษาความลับแบบ Forward กับเบราว์เซอร์ส่วนใหญ่

===== การเพิกถอนใบรับรอง

ใบรับรองอาจถูกเพิกถอนก่อนหมดอายุได้ เช่น เนื่องจากความลับของคีย์ส่วนตัวถูกละเมิด เบราว์เซอร์ยอดนิยมเวอร์ชันที่ใหม่พอเช่น Firefox Opera และ Internet Explorer บน Windows Vista จะใช้ Online Certificate Status Protocol (OCSP) เพื่อตรวจสอบว่าไม่เป็นเช่นนั้น เบราว์เซอร์จะส่งหมายเลขซีเรียลของใบรับรองไปยังผู้ออกใบรับรองหรือผู้แทนผ่าน OCSP และผู้ออกใบรับรองจะตอบกลับ โดยแจ้งให้เบราว์เซอร์ทราบว่าใบรับรองยังคงใช้ได้อยู่หรือไม่ นอกจากนี้ CA อาจออกรายการเพิกถอนใบรับรอง (Certificate Revocation List; CRL) เพื่อแจ้งให้ผู้ใช้ทราบว่าใบรับรองเหล่านี้ถูกเพิกถอนแล้ว อย่างไรก็ตาม CRL ไม่จำเป็นสำหรับฟอรัม CA/Browser (“ฟอรัม CA/Browser” ดังกล่าวคือองค์กร) อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม CA ยังคงใช้ CRL กันอย่างแพร่หลาย สถานะการเพิกถอนส่วนใหญ่บนอินเทอร์เน็ตจะหายไปในไม่ช้าหลังจากใบรับรองหมดอายุ

=== ข้อจำกัด

#i การเข้ารหัส SSL (Secure Sockets Layer) และ TLS (Transport Layer Security) สามารถกำหนดค่าได้สองโหมด ได้แก่ โหมดธรรมดาและโหมด Mutual ในโหมดธรรมดา การตรวจสอบสิทธิ์จะดำเนินการโดยเซิร์ฟเวอร์เท่านั้น โหมด Mutual กำหนดให้ผู้ใช้ต้องติดตั้งใบรับรองไคลเอ็นต์ส่วนบุคคลในเว็บเบราว์เซอร์เพื่อการตรวจสอบสิทธิ์ผู้ใช้ ไม่ว่าในกรณีใด ระดับการป้องกันจะขึ้นอยู่กับความถูกต้องของการใช้งานซอฟต์แวร์และอัลกอริทึมการเข้ารหัสที่ใช้

#i SSL/TLS ไม่ป้องกันการจัดทำดัชนีของเว็บไซต์โดยเว็บครอว์เลอร์ และในบางกรณี URI ของทรัพยากรที่เข้ารหัสสามารถอนุมานได้โดยการทราบขนาดคำขอ/การตอบสนองที่ถูกสกัดกั้นเท่านั้น วิธีนี้ช่วยให้ผู้โจมตีสามารถเข้าถึงข้อความธรรมดา (เนื้อหาคงที่ที่เปิดเผยต่อสาธารณะ) และข้อความที่เข้ารหัส (เนื้อหาคงที่เวอร์ชันเข้ารหัส) ทำให้สามารถโจมตีด้วยการเข้ารหัสได้

#i เนื่องจาก TLS ทำงานที่ระดับโปรโตคอลที่ต่ำกว่า HTTP และไม่มีความรู้เกี่ยวกับโปรโตคอลระดับสูงกว่า เซิร์ฟเวอร์ TLS จึงสามารถแสดงใบรับรองได้เพียงใบเดียวสำหรับที่อยู่และพอร์ตที่กำหนดเท่านั้น ในอดีต นั่นหมายความว่าไม่สามารถใช้การโฮสต์เสมือนแบบอิงชื่อกับ HTTPS ได้ มีโซลูชันที่เรียกว่า Server Name Indication (SNI) ซึ่งส่งชื่อโฮสต์ไปยังเซิร์ฟเวอร์ก่อนเข้ารหัสการเชื่อมต่อ แม้ว่าเบราว์เซอร์รุ่นเก่าจะไม่รองรับส่วนขยายนี้ก็ตาม การรองรับ SNI มีให้ใช้งานตั้งแต่ Firefox 2, Opera 8, Apple Safari 2.1, Google Chrome 6 และ Internet Explorer 7 บน Windows Vista

#i การโจมตีแบบ man-in-the-middle ที่ซับซ้อนประเภทหนึ่งที่เรียกว่า SSL stripping ถูกนำเสนอในงานประชุม Blackhat Conference ปี 2009 การโจมตีประเภทนี้ทำลายความปลอดภัยของ HTTPS โดยการเปลี่ยนลิงก์ https: ให้เป็นลิงก์ http: โดยใช้ประโยชน์จากข้อเท็จจริงที่ว่าผู้ใช้อินเทอร์เน็ตเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่พิมพ์ "https" ลงในอินเทอร์เฟซเบราว์เซอร์ พวกเขาจึงเข้าสู่เว็บไซต์ที่ปลอดภัยได้โดยการคลิกลิงก์ และถูกหลอกให้คิดว่ากำลังใช้ HTTPS ในขณะที่จริงๆ แล้วกำลังใช้ HTTP ผู้โจมตีจึงสื่อสารกับไคลเอ็นต์อย่างชัดเจน สิ่งนี้กระตุ้นให้เกิดการพัฒนามาตรการรับมือใน HTTP ที่เรียกว่า HTTP Strict Transport Security

#i HTTPS ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีความเสี่ยงต่อการโจมตีวิเคราะห์ทราฟฟิกหลากหลายรูปแบบ การโจมตีวิเคราะห์ทราฟฟิกเป็นการโจมตีแบบ Side-Channel ประเภทหนึ่งที่อาศัยการเปลี่ยนแปลงเวลาและขนาดของทราฟฟิกเพื่ออนุมานคุณสมบัติของทราฟฟิกที่เข้ารหัส การวิเคราะห์ทราฟฟิกเป็นไปได้เนื่องจากการเข้ารหัส SSL/TLS เปลี่ยนแปลงเนื้อหาของทราฟฟิก แต่มีผลกระทบน้อยมากต่อขนาดและระยะเวลาของทราฟฟิก ในเดือนพฤษภาคม 2553 งานวิจัยโดยนักวิจัยจาก Microsoft Research และ Indiana University ค้นพบว่าข้อมูลผู้ใช้ที่ละเอียดอ่อนโดยละเอียดสามารถอนุมานได้จากช่องทางด้านข้าง เช่น ขนาดแพ็กเก็ต นักวิจัยพบว่าแม้จะมีการป้องกัน HTTPS ในแอปพลิเคชันเว็บชั้นนำที่มีชื่อเสียงหลายตัวในด้านการดูแลสุขภาพ ภาษี การลงทุน และการค้นหาเว็บ แต่ผู้แอบฟังสามารถอนุมานโรค/ยา/การผ่าตัดของผู้ใช้ รายได้ของครอบครัว และความลับในการลงทุนได้

#i ความจริงที่ว่าเว็บไซต์สมัยใหม่ส่วนใหญ่ รวมถึง Google, Yahoo! และ Amazon ใช้ HTTPS ทำให้เกิดปัญหาสำหรับผู้ใช้จำนวนมากที่พยายามเข้าถึงจุดเชื่อมต่อ Wi-Fi สาธารณะ เนื่องจากหน้าเข้าสู่ระบบจุดเชื่อมต่อ Wi-Fi ของพอร์ทัลแบบแคปทีฟไม่สามารถโหลดได้หากผู้ใช้พยายามเปิดทรัพยากร HTTPS และเว็บไซต์หลายแห่ง เช่น NeverSSL รับประกันว่าเว็บไซต์เหล่านั้นจะสามารถเข้าถึงได้ผ่าน HTTP เสมอ
